کاش می شد گاهی بی دلیل دفترچه ات رو از کیفت در می آوردی و یه چیزی توش می نوشتی.

احساس بدیه وقتی فکر می کنی اضافی هستی ، وقتی فکر می کنی اونجایی هستی که نباید باشی و اونجایی که باید نیستی. بعد آرزو می کردی کاش همین الان صبح می شد و بال در می آوردی و می رفتی اونجا که باید ، بعد یه وردی می خوندی و فوت می کردی از اون بالا روی شهر و همه تو رو فراموش می کردن انگار که نبودی ، نیستی ، بعد تا ابد تو خیالت تو آسمون آبی پر ابر پرواز می کردی.

اونایی که دوسشون داریم به ما کم محلی می کنن و اوناییم که دوسمون دارن بهشون کم محلی می کنیم.

می دونی چرا گاهی از حرفای کسایی که دوسشون داریم برداشت منفی می کنیم؟

آخه فکر می کنیم اونا خیلی بیشتر از چیزی که واقعا هست به ما فکر می کنن.

عشق روح آدمی را به پرواز در می آورد ولی پای او را می بندد. آنچه عاشق به زبان می آورد رو به سویی دارد که به آن می نگرد و نه جایی که در گرو خویش دارد.

چهره دوستانم شبیه تصویر یه چراغه تو یه ظرف پر از  آب . صمیمی ، ساده ، پاک .

واسش احترام زیادی قائلی ، گاهی حتی خیلی دوسش داری ، ولی نمی تونی چیزی که ازت می خواد رو انجام بدی ، اونوقت مستاصل می مونی ، میگی نکنه نامردی کنی؟ ، نکنه کوتاهیه تو نامردی باشه در حقش ؟ ولی بزرگواریه اون همیشه امیدوارت می کنه . اونقدر خوبه که اشتباهات تو رو هم جبران می کنه بازم شرمنده خودت می شی و این دلت ، دلی که نمی تونی مجبورش کنی ، دلی که دوست داشتنش دردسره دوست نداشتنش هم.

چرا از جاده شکایت کنم؟ اون فقط من رو می بره به جایی که باید.اون هم مثله من مجبوره. من و جاده دوستای قدیمی هستیم.

کاش عاشقا هیچ وقت به هم نرسن تا همیشه عاشق بمونن.

مرگ یعنی پاهای برهنه٬ روی چمن های یخ زده و نمناک.